امتحان ثلث دوم

قضیه این بود که یادم نیست درست کلاس اول دبیرستان بودم یا دوم که بالاخره اون روز امتحان ثلث دوم هندسه داشتیم. حالا درست قبل از ساعت امتحان هم کلاس هندسه داشتیم. بعد این‌جوری بود که توی مدرسه ما که مثلا دور از جون اسمش تیزهوشان بود به ما یه جزوه هندسه هم داده بودند که توش صد و خرده‌ای مساله اضافه بر کتاب بود که مساله‌های سختی بودند.

بعد ما نشسته بودیم و کلی از این مساله ها رو حل کرده بودیم، ولی یک مساله بود که هیچ‌جوری که حل نشده بود هیچی، هیچ ایده ای هم نداشتیم چطوری حلش کنیم. بالاخره که من و یکی دوتا دیگه افتادیم جلو و رفتیم به معلم هندسه‌مون - توی همون زنگی که قرار بود ساعت بعدش امتحان هندسه باشه - گفتیم که اگه می‌شه این مساله رو حل کنید واسه‌مون. یه عده‌ای از بچه‌ها هم داد و بیداد و اعتراض که بابا این همه ما اشکال و سوال داریم حالا این چه سوالیه و از این حرفها.

بالاخره که دیگه بچه‌ها و معلممون رو با سختی راضی کردیم که این سوال حل بشه. حلش هم خیلی پیچیده بود. اگه از هندسه چیزی خاطرتون مونده باشه یادتون هست که کلی باید نیم‌ساز و عمود‌منصف و غیره رسم می‌کردیم و هر مساله چندین پله برای اثبات داشت که اولا مثلا باید ثابت می‌کردیم این مثلث با اون یکی برابره و کلی خط اضافه می‌کشیدیم همین‌طور برو تا به قضیه‌ای اصلی می‌رسید که مثلا این خط یک هفتم اون یکی خطه. حل مساله تمام یک ساعت و نیم کلاس طول کشید و جناب معلم با حوصله تموم شکل‌ها رو به دقت پای تابلو کشید و مساله رو قدم به قدم تا آخر حل کرد. زنگ خورد و بعد از زنگ تفریح رفتیم سر جلسه‌ی امتحان.

اگه فکر می‌کنید که الان می‌خوام بگم دقیقا این سوال توی امتحان اومده بود و بعد همه مثل آب خوردن حلش کردند و همه هم نمره‌شون بیست شد تقریبا ٩٩%‌ داستان رو درست حدس زدید. اون یک درصدی که درست حدس نزدید در مورد یکی از اون دانش‌آموزان معلوم الحالی هست که جزء افرادی بود که کلی با سروصدا و شلوغ‌بازی معلم و بقیه رو قانع کرده بود این مساله رو حل کنند...

زنگ بعد و سر جلسه امتحان، اون لحظه‌ای که آق معلم برگه‌ی سوال رو روی میز این دوستمون گذاشت حدود فقط یکی دو میلیونیوم ثانیه زمان لازم بود که ایشون بفهمه که چه بلایی سرش اومده و با کف دستش محکم بکوبه توی پیشونیش، در حالی که حسی معادل حس غوطه وری توی یک تریلی هیجده چرخ پر از محلول آب یخِ شور (نمک برای کاهش هرچه بیشتر دما) بهش دست داده بود. حس خسرانی که فکر کنم فقط یه دفعه‌ی دیگه بیاد سراغش و اون‌هم وقتیه که اون دنیا نامه‌ی اعمالش رو بدند دستش...

حالا من اسم این دوستمون رو نمیارم که آبروش حفظ بشه ولی این آدمِ فلان فلان شده سر زنگ قبلی مثلا تو ذهن خودش یه دو دو تا چهار تا کرده بود که "بابا دیگه این که مثل روز روشنه که اگه قراره این مساله تو امتحان بیاد که معلم حلش نمیکرد سر کلاس که همه بتونند مثل آب خوردن حلش کنند توی امتحان". همین دیگه!‌ بعد تموم یک ساعت و نیم کلاس قبل رو نشسته بود به جای گوش دادن به معلم مثلا از وقتش استفاده بهینه کرده بود و یک‌سری قضیه‌ی بدرد نخور حفظ کرده بود و یک کلمه از اثبات رو گوش نداده بود.

حالا این دوستمون طول امتحان نشسته هی داره سعی می‌کنه یادش بیاد مثلا وسط کلاس که یه لحظه سرش رو چرخونده پنجره رو ببینه هیچ شکلی چیزی از روی تابلو یادش میاد یا نه، یا هیچ جمله‌ای از معلم یا بچه‌ها که سوال می‌پرسیدند توی ذهنش مونده یا نه. دروغ چرا یه نگاهی هم به برگه‌ی بغل دستی‌اش انداخته بود،‌ ولی اون‌قدر شکل شلوغ پلوغ بود و اثبات پیچیده که اصلا کوچکترین ایده‌ای نگرفته بود.

بالاخره که همین دیگه. این دوستمون امتحان هندسه‌اش پایین‌ترین نمره‌ی کلاس شد، یعنی نه تنها پایین ترین نمره کلاس بلکه در کمال شرمندگی تنها نمره‌ی غیر بیست کلاس که متاسفانه فاصله‌اش هم تا بیست خیلی زیاد بود!

 

نتیجه‌ی اخلاقی: اگه حس کردید نتیجه‌ی کاری یا عاقبت چیزی یا کسی یا کلا هرچیزی خیلی خیلی خیلی بیش از حد براتون واضحه، به احتمال خوبی دارید صد در صد اشتباه می‌کنید.

 

/ 25 نظر / 48 بازدید
نمایش نظرات قبلی
جواب امین

چیو شفاف سازی کنم؟ خود محمدرضا باید بگه؟من که گفتم کشوری بوده!

مینا

چرا من بعضی نوشته های شما رو دوست دارم وبعضی همه رو ؟[نیشخند]

باد صبا

سلام آقا محمد رضا سر که نمی زنید. احتمالا سرتون شلوغه. هر جا هستید موفق باشید [گل]

moslem

اقا ما خیلی می خوایمت میشه یه کم از کار های تحقیقاتی تون بگید و اینکه هدف اصلیتون از تحصیل در بلاد غرب چیه انیشتین شدن برای شما چطور هدفیه ......خوبه ....عالیه....بی اهمیت لطفا پاسخ دهید

فردین

منم 29 روز دیگه می رم ایلینوی....با دیدن وبلاگت خیلی خوش به حالم شد ... می دونی مثل یه کتاب که صفحه صفحه داره اینده ی من، یا یه چیزی شبیه اون رو نشون می ده! بهت لینک دادم. اگه خوشت امود خوشحال می شم لینک منو بذاری تو بلاگت :دی

میلاد

حیف از اون همه شب بیخوابی هایی که برای این همه درس خوندن گذاشتم ! حیف که نشستم همه فوتبال ها رو ببینم ! حیف نمیشد شباه با رفیقام برم خیابون گردی ! حیف که نرفتم سر کوچه خاکی بشم هر روز ! حیف که با کسی هنوز یقه به یقه نشدم تو خیابون ! حیف که نمیدونم دوس دختر یعنی چی ! هیچ وقت نمیبخشم اون معلمی که رو من رو مجبور میکرد مشق بنویسم ! هیچ وقت نمیبخشم اون معلم معارفی رو که ما رو مجبور میکرد چیزی رو که دوس نداشتیم بخونیم ! هیچ وقت نمیبخشم اونایی رو که منو مجبور میکردند تو چیزی که بهش علاقه ندارم تن در بدم ! چرا هیچ کس واقعیت رو بهم نمیگفت ! و فقط بر اساس شنیده هاشون منو مجبور به انجام آرزو ها شون میکردند ! وقتی کارنامه مدرسه رو خونه میاوردم خونه کسی نمیدید که مثل همیشه بدون هیچ زحمتی ریاضیم بیست شده ! همه میپرسیدند شاگرد چندم شدی ! من نمیدونم مگه قراره همه ما آدم ها عین هم بشیم؟! الان که نگاه میکنم ! مثلا چه فرقی میکرد که نمره بعضی درسام مثلا دو نمره کمتر میشد ! من برای همون دو نمره بیشتر خیلی هزینه ها پرداخت کردم ! ای کاش ما آدم ها همونی رو میتونستیم انجام بدیم همیشه که میبینیم دوسش داریم ! این هست راز م

از سمپاد اصفهان، یک سال بزرگتر از شما

یادش بخیر، من و یکی از دوستانم اون مساله کذایی رو حل کردیم. تشویق شدم، شاید اثر همون تعریفات الکی بود که به جای مهندسی ریاضی خوندم و خوندم تا پشیمون شدم حالا که خیر سرم دکتری ریاضی محض دارم البته از مملکت گل و بلبل خودمون. اون دوستم شانس آورد، معملمون کشف کرد که راه حلش شبیه چزییه که نمی دونم تو کدوم کتاب یا مجله اومده و بهش مضنون شد. شاید اثر همین سو ظن بود که به جای ریاضی برق خوند و بعدترش هم فکر کرد که باید مشکلات روانی آدمها رو حل کنه و دکتری مشاوره گرفت و ....

احسان

چنين اتفاقي براي منم در درس هندسه 2 افتاد. ساعت 9 تا 12 امتحان مسابقه علمی سطح مدارس داشتم و امتحان هندسه ساعت 1 بود. همه بچه ها اين سه ساعت هم خونده بودن. رفتيم سر جلسه استاد یک سوال داده بود که فک کنم زاویه بین نیمساز و ارتفاع یک مثلث قائم الزاویه از راس قائم بود. سوال از بس ساده بود همه را به شک انداخته بود که چطوری بايأ حل بشه. خلاصه من اشتباهی راس را غیرقائم فرض کردم و دو سه تا اشتباه دیگه هم تو محاسبات داشتم تا نهايتا به جواب که فکر مي کنم 40 درجه بود رسيدم. در حقيقت من به جواب رسيده بودم ولي تمام راه حلم اشتباه بود. استاد بامرام هم تنها به من يک نمره به خاطر جواب داد و به بقيه هيچ نمره اي نداد. نمره من 19 و نمره بقيه زير 18 شد.

همین جوری

خیلی خوب بود... آخیش حالم جا اومد، کلی از خاطراتم زنده شد... دستت طلا

امیر

آی گفتی. منم درس آمار ترم قبل رو که خوندم همه مثال ها رو حل کردم به غیر از 3 تا که یکیش رو هم پشیمون شدم و حل نکردم. صاف اومد و سر امتحان 2 تا سوالش همون دو تا سوالی بود که گفتم " بابا این نمیاد تو امتحان" درست همون دو تا سوال هرکدوم دو تا نمره داشت و امتحان رو 16 شدم ولی دم استادمون گرم [قلب] فعالیت داشتم همچین یه حال عجیب و معنوی بهمون داد [نیشخند]